Çin-Hindistan Savaşı vs 1965 Hindistan-Pakistan Savaşı

Çin, Maoist gerilla savaşı doktrininden geleneksel konvansiyonel taarruza esnek bir geçiş yaparak dağlık arazide standart dışı taktikler uyguladı. Buna karşılık Hindistan, statik savunma hatlarına bağlı kaldı ve değişen muharebe koşullarına asimetrik tepki veremedi.

Hindistan, Keşmir'deki savunma konseptinden hızla taarruza geçerek esneklik göstermiştir. Pakistan ise değişen koşullara uyum sağlamakta zorlanmış, özellikle Chhamb'dan sonra inisiyatifi kaybetmiştir. Hint komutanların inisiyatif kullanma yeteneği, Dograi'de olduğu gibi sonuç almıştır.

Çin, konsantre havan ve hafif topçu ateşiyle eş zamanlı piyade hücumlarını birleştirerek Hindistan mevzilerinde şok etkisi yarattı. Hindistan'ın ağır silah ve hava desteğinden yoksun olması, Çin'in ateş üstünlüğünün psikolojik yıkımını katladı.

Pakistan'ın Chhamb'daki yoğun topçu bombardımanı ve zırhlı taarruzu başlangıçta şok etkisi yaratmış, ancak Hint hava kuvvetlerinin karşı taarruzu bu etkiyi kırmıştır. Lahor cephesinde Hint topçusu ve zırhlısı, Pakistan savunmasını sarsmış, ancak kanal hattı aşılamamıştır.

Himalayalar'ın 4.250 metreyi aşan yüksekliği, dondurucu soğuk ve oksijen yetersizliği her iki ordu için de doğal bir düşmandı; ancak Çin, bu zorlu araziyi lehine çevirmek için özel eğitimli dağ birlikleri kullanırken, Hindistan birlikleri aklimatize olmadan sevk edildi. Kar yağışı ve dar geçitler, Çin'in kuşatma manevralarını gizlerken Hindistan'ın hareket kabiliyetini kısıtladı.

Eylül ayındaki muson yağmurları, zırhlı birliklerin hareket kabiliyetini kısıtlamış ve hava desteğini aksatmıştır. Keşmir'in dağlık arazisi savunmaya avantaj sağlarken, Pencap ovaları zırhlı manevralar için uygun olmuş, ancak kanallar doğal engel teşkil etmiştir.

Çin, sınır boyunca uzun süreli sessizlik ve sonrasında ani ileri devriye faaliyetleri ile Hindistan'ı yanılttı; asıl taarruz zamanını ve istikametini gizledi. Hindistan, Çin'in saldırı niyetini anlamakta gecikti ve stratejik bir şaşırtmaya maruz kaldı.

Pakistan'ın Cebelitarık Harekâtı'ndaki sivil kıyafetli sızmacıları bir harp hilesi olsa da başarısız olmuştur. Hindistan, uluslararası sınırı geçerek Pakistan'ı şaşırtmış ve diplomatik alanda saldırganlığı önleme söylemini kullanarak stratejik aldatma uygulamıştır.

Çin, 'kendini ve düşmanını bil' prensibiyle Hindistan'ın askeri kapasitesini ve sınır savunmasındaki zaaflarını detaylı olarak tahlil ederken, Hindistan Çin'in lojistik hazırlığını ve askeri doktrinini anlamakta başarısız oldu. Bu istihbarat asimetrisi, Çin'in sürpriz taarruzlarına zemin hazırladı.

Hindistan'ın yerel halktan aldığı istihbarat, Cebelitarık Harekâtı'nın deşifre edilmesini sağlarken, Pakistan'ın Hint ordu konuşlanması hakkındaki bilgileri yetersiz kaldı. Özellikle Lahor cephesindeki Hint yığınağı, Pakistan komuta heyeti için sürpriz olmuştur.

Çin, iç hatlar avantajıyla Tibet'ten hızlı bir şekilde iki cepheye intikal ederek Hindistan'ın dış hatlardaki yavaş takviye kabiliyetini felç etti. Napolyonvari bir kolordu manevrasıyla Hindistan mevzilerini parçalı ve eş zamanlı darbelerle çökertti.

Hindistan, Chhamb'daki krize hızlı tepki vererek Lahor'a yönelmiş ve Pakistan'ı kuvvet kaydırmaya zorlamıştır. Pakistan ise iç hatlarını kullanarak birliklerini hızla yeniden konuşlandırabilmiş, ancak stratejik inisiyatifi yitirdiği için bu avantajını zafiyete dönüştürememiştir.

Çin birlikleri, milliyetçi coşku ve ideolojik saiklerle yüksek moral ve disiplin sergilerken, Hindistan askerleri arasında hazırlıksızlık ve lojistik yetersizlikten kaynaklanan bir moral çöküntüsü yaşandı. Çin'in baskın taktiği, Hindistan komuta heyetinde bir 'Clausewitzci sürtüşme' etkisi yaratarak sağlıklı karar almayı engelledi.

Hint askerlerinin ülke bütünlüğünü savunma motivasyonu ve 1962 Çin yenilgisinin intikamını alma arzusu yüksek moral sağlamıştır. Pakistan birlikleri ise başlangıçta Keşmir'i kurtarma idealiyle motive olsa da başarısız operasyonlar ve Hint direnci moral çöküntüsüne yol açmıştır.

İmha Muharebesi

Yıpratma Savaşı

Çin, savaş öncesinde diplomatik çözüm önerileri sunarak Hindistan'ı pasifize etmeye çalışırken, Hindistan'ın bu önerileri reddetmesi üzerine saldırganı meşrulaştıran bir anlatı inşa etti. Ayrıca, Küba Füze Krizi ile ABD ve SSCB'nin dikkatini dağıtarak uluslararası müdahale riskini minimize etti.

Hindistan, diplomatik kanalları kullanarak Pakistan'ı saldırgan taraf olarak uluslararası topluma göstermeyi başarmış ve ateşkes için uygun koşulları oluşturmuştur. Pakistan ise sızma operasyonuyla Keşmir'de bir isyan başlatmayı ummuş, ancak halk desteği alamadığı için savaşmadan kazanma stratejisi çökmüştür.

Çin, Schwerpunkt'ı Hindistan'ın zayıf karnı olan Tawang ve Ladakh bölgelerine doğru tanımlayarak kuvvetlerini bu noktalara teksif etti. Hindistan ise kuvvetlerini geniş bir cepheye yayarak kritik araziyi savunmaktan aciz kaldı; direniş merkezi doğru belirlenmedi.

Pakistan'ın asıl çabası Keşmir'de ayaklanma başlatmaktı, ancak bu başarısız olunca sıklet merkezi Chhamb'a kaydı. Hindistan ise Pakistan'ın ağırlık merkezinin zırhlı birlikleri ve hava kuvvetleri olduğunu doğru tespit ederek buna göre karşılık vermiştir.