İsrail, dar topraklı ve kaynağı sınırlı olsa da, Plan Dalet ile önceden hazırlanmış ikmal hatları, savunma-in-depth mevzii ve yerli üretim kapasitesi yoluyla 10 aylık harekâtı sürdürebildi. Arap koalisyonu ise, Mısır'ın Sinai lojistiği, Ürdün'ün sınırlı kaynakları ve merkezi komuta eksikliği nedeniyle harekât gücünü kaybetti; özellikle Irak kuvvetlerinin geç gelmesi ve koordinasyon sorunu kritik idi.

İsrail Haganah örgütü, Irgun ve Lehi milisleriyle koordine hareket ederek birleşik bir Komuta Heyeti (IDF) kurmayı başardı; David Ben-Gurion'un merkezileştirilmiş kontrol sistemi taktiksel esnek ama stratejik tutarlı kararlar sağladı. Arap koalisyonu ise Kahire, Amman ve Şam arasında koordinasyon eksikliği yaşadı; her ülke kendi stratejik çıkarlarını ön planda tuttu ve Transjordan Başkomutanı Glubb Paşa'nın batılı etkisi harekâtı sınırlandırdı.

İsrail, Arap invazyon öncesinde Plan Dalet aracılığıyla kritik yerleşim alanlarını ve iletişim güzergahlarını kontrol altına aldı, böylece savunma-in-depth mevzii oluşturdu. Arap kuvvetleri, dağınık cepheler üzerinde hızlı seçim yapamamış, Ürdün kuvvetleri Doğu Kudüs'te kilitlenmiş, Mısır Sinai'de sınırlandırılmıştır. Ateş durakları sırasında İsrail, hava gücü ve araç ikmaline odaklanarak kapasitesini artırdı.

İsrail, Palmach ve diğer istihbarat ağları aracılığıyla Arap koalisyonunun planlarını kısmen önceden tespit etti ve savunma hattını buna uygun konumlandırdı. Arap kuvvetleri, İsrail'in harekât kapasitesi hakkında yetersiz bilgi sahibiydi ve Glubb Paşa'nın çekimser tavrı istihbarat paylaşımını azalttı.

İsrail, sayısal olarak düşmansa, yüksek motivasyon (varlık mücadelesi psikolojisi), modern silahlar (çekoslovak füzeler ve silahlar), Palmach gibi eğitimli birim komandoları ve hava gücü kullanarak kuvvet çarpanını artırdı. Arap koalisyonu, sayıca üstün olmasına rağmen, heterojen birlik yapısı (düzenli ordu, milis, kabilai kuvvetler karışımı), eğitim farklılıkları ve moral belirsizliği nedeniyle bu avantajı kullanamadı.