Genkō Savaşı(1333)

Şogunluk, yerleşik vergi ve ikmal ağlarıyla daha sürdürülebilir lojistiğe sahipti; ancak savaş uzadıkça imparatorluk tarafının artan desteği bu avantajı dengeledi.

İmparatorluk kuvvetleri başlangıçta dağınık ve koordinesizdi, fakat Nitta ve Ashikaga gibi yetenekli komutanların katılmasıyla komuta etkinliği arttı; şogunluk ise merkeziyetçi yapısıyla düzenli ancak esneklikten yoksundu.

İmparator Go-Daigo'nun sürgünden dönüş zamanlaması ve coğrafi olarak batı Japonya'dan başlattığı isyan, şogunluğu iki cephede savaşmaya zorladı; Kamakura'nın merkezi konumu ise kuşatmaya açık hale geldi.

İmparatorluk tarafı, Fujiwara Sadafusa'nın ilk ihanetinden ders alarak daha gevşek bir ağla çalıştı ve kaçış planlarını gizli tuttu; buna karşın şogunluk, Takauji'nin saf değiştirme niyetini öngöremedi.

İmparatorun meşruiyeti ve sembolik gücü, savaşçılar üzerinde yüksek moral etkisi yaratarak birçok samurayın taraf değiştirmesini sağladı; şogunluğun ana kuvvet çarpanı ise zamanla aşındı.