Gettysburg Muharebesi(1863)

Nihai Güç Projeksiyonu

Zayiat ve stratejik yıpranma sonrası nihai güç projeksiyonu

Operasyonel Kapasite Matrisi

5 Askeri Metrik — Kurmay Puanlama Sistemi

Taktik Envanter ve Harp Silahları

Muharebeye dahil edilen kritik silah sistemleri ve savaş araçları

Muharebe sonucu her iki tarafın uğradığı doğrulanmış ve tahmini kayıplar

Gettysburg Muharebesi, modern çağın en iyi belgelenmiş iç savaş muharebelerinden biri olarak, klasik askeri stratejinin neredeyse tüm prensiplerini sergilemiştir. Başlangıçta Konfederasyon General Robert E. Lee, Chancellorsville'deki parlak zaferin getirdiği yüksek moral ve inisiyatifle Kuzey topraklarına ikinci kez girmeye karar vermiştir. Lee'nin amacı, savaşı düşman topraklarına taşıyarak Birlik moralini çökertmek, Harrisburg veya Philadelphia'yı tehdit ederek siyasi baskı oluşturmak ve Virginia'daki savaş yorgunluğunu hafifletmekti. Ancak Lee'nin kuvvet yapısındaki değişiklikler — Stonewall Jackson'ın ölümü sonrası kolordu komutanlarının yeniden düzenlenmesi — emir komuta zincirinde hala acemilikler barındırıyordu. Özellikle General James Longstreet, Lee'nin agresif taarruz vizyonuna karşı daha ihtiyatlı bir savunma savaşı veya Birlik ordusu ile Washington arasına girme stratejisini savunmuş, ancak Lee onu dinlememiştir. Birlik tarafında ise Başkan Lincoln, Joseph Hooker'ın Chancellorsville'deki başarısızlığından sonra komutayı Tümgeneral George G. Meade'e teslim ederek doğru bir karar vermiştir. Meade, muharebeden sadece üç gün önce görevi devralmasına rağmen, ast komutanlarının inisiyatifine güvenerek ve sağlam bir savunma planı uygulayarak orduyu başarıya götürmüştür. Birlik kuvvetleri, muharebe alanında sayısal üstünlüğe (yaklaşık 93.000'e karşı 71.000) ve özellikle topçu sınıfında belirgin bir ateş gücü avantajına sahipti. Muharebenin ilk günü, Konfederasyon için taktiksel bir başarı olarak başlamış; Birlik I. ve XI. Kolorduları kasabadan çekilmek zorunda kalmıştır. Ancak General Buford'un süvari tümeninin geciktirme muharebesi ve General Reynolds'un zamanında müdahalesi, Birlik kuvvetlerine Cemetery Hill'de sağlam bir savunma hattı kurma şansı vermiştir. Reynolds'un çatışmada ölmesi Birlik için büyük bir kayıp olsa da, General Winfield Scott Hancock'un komutayı devralarak hattı düzenlemesi kritik önemdedir. Lee'nin, General Ewell'e 'mümkünse' Cemetery Hill'i ele geçirme emri vermesi, ancak Ewell'in ihtiyatlı davranarak taarruza kalkmaması, muharebenin gidişatını belirleyen ilk büyük hatadır. İkinci gün, Lee'nin Birlik sol kanadına yönelik geniş çaplı taarruzu, neredeyse başarıya ulaşacakken, General Warren'ın Little Round Top'ın boş olduğunu fark edip hızla takviye göndermesi ve Albay Joshua Chamberlain'in 20. Maine Alayı'nın efsanevi savunması sayesinde püskürtülmüştür. Aynı anda General Sickles'ın emre itaatsizlik ederek III. Kolordusunu ileri sürmesi, neredeyse Birlik hattında bir yarma yaratacakken, Meade'in hızla takviye göndermesiyle durum kurtarılmıştır. Bu olay, Birlik komuta heyetinin esneklik ve inisiyatif alma kabiliyetini göstermiştir. Üçüncü gün, Lee'nin en tartışmalı kararı olan Pickett's Charge, savaşın kaderini çizmiştir. General Longstreet'in şiddetle karşı çıktığı bu frontal taarruz, Birlik mevzilerine karşı açık arazide 12.000'den fazla Konfederasyon askerini adeta bir kıyıma uğratmıştır. Lee'nin, daha önce iki kanatta da başarısız olduktan sonra, düşmanın en zayıf noktasının merkez olacağını varsayması büyük bir istihbarat ve karar hatasıdır. Bunda, Stuart'ın süvarilerinin ana muharebe alanında bulunmayışının yarattığı keşif eksikliğinin payı büyüktür. Sonuç olarak, Birlik ordusu stratejik bir savunma zaferi kazanmış, Konfederasyonun kuzeyi istila hayalini sonsuza dek sona erdirmiştir. Meade'in, Lee'nin çekilmesini takip etmedeki ihtiyatlı tutumu eleştirilse de, ordusunun ağır kayıplarını ve yorgunluğunu göz önünde bulundurarak risk almaması anlaşılabilir bir karardır.

General Lee'nin komuta kararları, muharebenin kaybedilmesinde başlıca etkendir. İlk olarak, süvari birliklerini Stuart komutasında ana ordudan uzak bir çevirme harekatına göndermesi, hayati keşif kabiliyetinden yoksun kalmasına neden olmuştur. Stuart'ın performansı ne olursa olsun, sorumluluk Lee'ye aittir; çünkü Stuart'ın dönüşünü beklemeden veya alternatif keşif unsurları oluşturmadan muharebeye girmiştir. İkinci olarak, ilk günün sonunda Cemetery Hill'in ele geçirilmemesi, Ewell'in aşırı ihtiyatlı kararına bağlanabilir; ancak Lee'nin kesin bir emir vermek yerine takdiri astına bırakması, komuta zafiyetinin bir göstergesidir. Üçüncü ve en önemlisi, üçüncü günde Pickett's Charge'ın planlanması ve onaylanması, Lee'nin taktik muhakemesindeki en büyük başarısızlıktır. Longstreet'in itirazlarına rağmen, merkezi bir noktaya karşı büyük bir piyade taarruzu yapılması, çağın ateş gücü gerçekleriyle bağdaşmamaktadır. Lee, Fredericksburg'da Birlik ordusunun benzer bir taarruzda uğradığı hezimeti bizzat yaşamış olmasına rağmen bu hatayı tekrarlamıştır. Birlik komuta heyeti, özellikle General Meade, kendisine tanınan kısa süreye rağmen genel olarak başarılı bir muharebe sevk ve idaresi icra etmiştir. Meade, ast komutanlarının (Hancock, Warren, Buford) inisiyatiflerini yerinde kullanmalarına izin vermiş, ancak gerektiğinde müdahale ederek hattı bütünlemiştir. Ancak, Lee'nin çekilmesini takipte gösterdiği aşırı ihtiyat, Konfederasyon ordusunun tamamen imha edilmesi fırsatını kaçırmasına neden olmuş; bu, savaşın uzamasına katkıda bulunmuştur. Yine de, Gettysburg'da alınan kararlar, Birlik'in savaşı kazanması için gerekli stratejik temeli atmıştır.