İkinci İskoç Bağımsızlık Savaşı(1357)

İngiltere, daha büyük ekonomik kaynaklara ve kuzeydeki yakın üslerine rağmen, savaşı uzun süre sürdürme kapasitesini Yüz Yıl Savaşları'nın başlamasıyla kaybetti. İskoçya ise Fransız mali ve diplomatik desteği sayesinde direnişi finanse edebildi; ancak iç karışıklıklar ve lider yokluğu lojistik sürdürülebilirliğini sekteye uğrattı.

III. Edward, İngiliz kuvvetlerini kişisel olarak yöneterek güçlü bir komuta zinciri kurdu. Özellikle Dupplin Moor ve Halidon Hill'deki taktik disiplin ve koordinasyon etkileyiciydi. İskoç tarafında ise komuta kademesi Mar Kontu gibi deneyimsiz liderler nedeniyle zafiyet gösterdi; ancak II. David'in dönüşü ve yerel komutanların inisiyatifi ile toparlanma sağlandı.

İngiltere, saldırı zamanlamasını ve araziyi kendi lehine kullanmada başlangıçta başarılıydı; özellikle gece nehir geçişleri ve savunma pozisyonlarıyla İskoçları tuzağa düşürdü. Ancak İskoçya'nın engebeli arazisi, İngiliz lojistiğini aşındırdı ve düşman topraklarında tutunmayı zorlaştırdı. İskoçlar ise kuzeydeki mevzileri tercih ederek zamanla kaybettikleri alanları geri aldı.

İngiltere, Balliol üzerinden İskoç iç çekişmelerini ve ilerleyiş rotalarını öğrenmede avantajlıydı. Buna karşın, İskoçlar başlangıçta İngiliz çıkarmasından habersizdi. Ancak Fransız istihbarat ağı sayesinde İngiliz hareketlerini izleme kapasitesi kazandı ve Neville's Cross gibi İskoç saldırısını öngöremedi.

Teknolojik ve taktik üstünlük İngiltere'deydi: Uzun yaylı okçular, atlı şövalyeler ve kombine silah taktikleri İskoç piyade kitlelerine karşı ezici bir kuvvet çarpanı oluşturdu. Fransız müttefikinin gizli desteği ise İskoçya'nın moral ve stratejik dayanıklılığını artırdı; bu siyasi çarpan, savaşın genel sonucuna yön verdi.