Müslümanların Sicilya'yı Fethi

Aglebiler, Tunus merkezli güçlü lojistik üsleri sayesinde sürekli ikmal ve takviye akışı sağlayabiliyordu. Buna karşın, Doğu Roma'nın ana kuvvetleri doğuda Abbasiler ve Girit'te meşguldü; Sicilya'ya yeterli insan gücü ve malzeme gönderemedi. Ayrıca, iç isyanlar ve siyasi istikrarsızlık Bizans'ın sürdürülebilirliğini ciddi biçimde zedeledi.

Aglebi komuta kademesi, özellikle Esed bin Furat gibi karizmatik ve dini otoriteyi elinde bulunduran liderler sayesinde etkili bir komuta kontrol sağladı. Bizans tarafında ise stratigoslar arasında kopukluk, Euphemius gibi isyankâr komutanlar ve merkezi hükümetin tutarsız politikaları sevk ve idareyi olumsuz etkiledi.

Aglebiler, 827'deki ilk çıkarmadan itibaren inisiyatifi elde tutarak kademeli bir fetih stratejisi izledi. Kritik liman ve kaleleri sırayla ele geçirerek Bizans'ın savunma hatlarını parçaladı. Doğu Roma ise iç bölgelerdeki müstahkem mevkilere güvenerek pasif savunmaya çekildi; zamanı kullanarak düşmanı yıpratma fırsatını değerlendiremedi.

Euphemius'un ihaneti Aglebilere ada hakkında hayati bilgiler sağladı; Bizans'ın savunma zafiyetleri ve iç bölünmeleri konusunda istihbarat üstünlüğü elde ettiler. Buna karşılık Bizans, Sicilya'daki Müslüman faaliyetlerini ve niyetlerini yeterince tespit edemedi; sürekli artan tehdidi öngöremedi.

Cihat ideolojisi Aglebi kuvvetlerine yüksek moral ve birlik ruhu kazandırdı. Ayrıca, Endülüs'ten gelen 30.000 kişilik takviye gibi dış destekler ve kuşatma teknolojisindeki üstünlük önemli kuvvet çarpanlarıydı. Bizans'ın moral çöküşü, sürekli savunmada kalmanın verdiği yorgunluk ve yardım alamamanın umutsuzluğuyla birleşerek direnci kırdı.