1862 Dakota Savaşı vs Hayalet Dansı Savaşı (Pine Ridge Harekâtı)

Dakota başlangıçta dinamik baskın doktrini uyguladı; ancak Fort Ridgely önünde statik kuşatmaya geçerek esnekliğini kaybetti. Sibley ise yavaş hareket etse de doğru anda manevra savunmasından taarruza geçti.

ABD Ordusu Kızılderili Savaşları boyunca geliştirdiği rezervasyon-kuşatma doktrinini esnek biçimde uyguladı; Lakotalar ise klasik gerilla manevra kabiliyetini kaybetmiş, statik kamp savunmasına sıkışmıştı.

Wood Lake muharebesinde ABD topçusu Dakota saflarında psikolojik çöküşü tetikledi. Dakota tarafının sahra topu ve sürekli ateş gücü yokluğu, manevra üstünlüğünü sonuca tahvil edemedi.

Hotchkiss dağ toplarının çapraz ateşi Wounded Knee kampında sivil-savaşçı ayrımı gözetmeden saniyeler içinde toplu ölüme yol açtı; bu ateş gücü psikolojik çöküşü anında tetikledi.

Minnesota Nehri vadisinin ormanlık ve kıvrımlı arazisi başlangıçta Dakota baskın taktiğine elverdi; ancak yaklaşan sonbahar ve yiyecek kıtlığı zaman faktörünü ABD lehine işletti. Dakota doğayı kısa vadede müttefik kullandı, uzun vadede kaybetti.

Aralık 1890'ın sert kış koşulları, açlık ve soğuk Lakota direncini fiziksel olarak kırdı; Badlands arazisi başlangıçta sığınak iken kuşatma altında ölüm tuzağına dönüştü.

Dakota tarafı 17 Ağustos Acton olayını gizleyerek 18 Ağustos baskınında stratejik sürpriz sağladı. Birch Coulee pususu da klasik bir aldatma başarısıydı; ancak bu taktik kazanımlar stratejik düzeye taşınamadı.

ABD, silahsızlandırma görüşmesi bahanesiyle Lakota kampını çevreleyerek baskın tarzı bir kuşatma uyguladı; Lakotalar bu aldatmacayı geç fark etti.

Dakota tarafı yerleşim coğrafyasını ve hareketlerini iyi tanıyordu; ancak federal kuvvetlerin operasyonel niyetlerini kavrayamadı. ABD ise melez tercümanlar ve teslim olan Dakotalılar sayesinde Camp Release sonrası tam istihbarat üstünlüğü sağladı.

ABD, yerli kabilelerden devşirdiği keşif birlikleriyle (Crow ve Pawnee Scouts) Lakota hareketlerini takip ederken, Lakotalar ABD'nin stratejik niyetini ve kuvvet büyüklüğünü doğru okuyamadı.

Dakota klan bazlı parçalı saldırı düzeniyle başlangıçta yerleşim hattında geniş cephe oluşturdu; ancak iç hat avantajını koordine edemedi. Sibley ise iç hatlardan yararlanarak Fort Ridgely-New Ulm-Wood Lake hattında ardışık operasyonlar yürüttü.

Miles, Lakotaları çoklu kollarla kuşatarak iç hatlar avantajını ortadan kaldırdı; 7. Süvari Alayı'nın hızlı intikali Spotted Elk grubunu Wounded Knee Deresi'nde yakalamayı mümkün kıldı.

Dakota tarafı açlık ve onur kırıklığının verdiği umutsuzluk enerjisiyle saldırdı; ancak Wood Lake yenilgisi ve klanlar arası savaşa karşı muhalefet morali çökertti. ABD kuvvetleri sivil katliam haberleriyle motive olmuştu.

Lakotaların Ghost Dance ritüeli geçici bir moral yükselişi yarattı, ancak Sitting Bull'un ölümü ve kış açlığı iradeyi kırdı; ABD askerleri ise Little Bighorn (1876) intikam motivasyonuyla hareket etti.

İmha Muharebesi — ABD'nin nihai amacı Doğu Dakota askeri kapasitesinin tamamen tasfiyesi ve etnik tehciriydi.

İmha Muharebesi — Wounded Knee, askeri çatışmadan çok silahsız sivil nüfusun imhasıyla sonuçlanan asimetrik bir tasfiye operasyonudur.

Hiçbir taraf savaşmadan kazanma stratejisi izlemedi; aksine yıllarca biriken antlaşma ihlalleri ve gıda yardımının kesilmesi savaşı tetikledi. ABD pasif yıpratmayla Dakota'yı çöküşün eşiğine taşımıştı.

ABD, Sitting Bull'un 15 Aralık 1890'da öldürülmesiyle Lakota direnişinin manevi merkezini muharebe öncesi tasfiye etti; bu Sun Tzu doktrininde liderlik başının kesilmesine denk düşer.

ABD'nin sıklet merkezi Fort Ridgely garnizonunu tutmak ve Minnesota Nehri vadisini geri almaktı; doğru tespit edildi. Dakota'nın sıklet merkezi yerleşimcileri sürmekti, ancak Fort Ridgely'i düşüremeyince stratejik amaç çöktü.

ABD'nin sıklet merkezi Lakota manevi liderliğinin tasfiyesiydi (Sitting Bull, Spotted Elk); Lakotaların sıklet merkezi ise Ghost Dance ile birleşmiş kolektif maneviyattı, ancak bu fiziki güce dönüştürülemedi.