Kıtlık Savaşı (Hungerkrieg) vs Leh-Litvan-Töton Savaşı (Büyük Savaş)

Leh-Litvan komutası açık savaş arayışından vazgeçip kuşatmasız yağma harekatına geçerek esneklik gösterdi; Tarikat ise rijit kale savunması doktrininden çıkamayıp inisiyatifi tümüyle düşmana bıraktı.

Leh-Litvan tarafı Drewenz savunma hattını zorlamak yerine doğuya kayarak doktrin esnekliği gösterdi; Tötonlar statik kale-nehir savunma doktrininden çıkamadı ve manevra savaşında kaybetti.

Kıtlık Savaşı'nda ateş gücü veya ağır şok unsurları belirleyici olmadı; muharebe doğrudan ekonomik tahribat ve psikolojik baskı üzerinden yürütüldü.

Töton ağır süvarisinin ilk hücumu Litvan hattını geri itti ancak Leh ağır süvarisinin yan kanattan müdahalesi ve Tatar hafif süvarisinin geri dönüş manevrası şok dengesini tersine çevirdi.

Prusya'nın orman-bataklık karakteri savunan tarafa kale-merkezli avantaj verdi; ancak yakıp-yıkma sonrası başlayan kıtlık ve veba 'yer'i her iki taraf için de düşman haline getirdi.

Grunwald-Tannenberg-Łodwigowo köyleri arasındaki ormanlık ve hafif engebeli arazi Töton ağır süvarisinin şok hücumunu sınırladı; Temmuz sıcağı ve uzun yürüyüş Tötonların zırhlı kuvvetini yıprattı.

Küchmeister'in yakıp-yıkma kararı taktik aldatmadan çok stratejik kabullenmeydi; Leh tarafı ise Sigismund'un arabuluculuğunu diplomatik bir baskı aracına çevirerek harp hilesi alanında üstünlük sağladı.

Sınır akınları, sahte istikametler ve birleşme noktasının gizlenmesi klasik bir aldatma harekâtıydı; Tötonlar ikili saldırı senaryosuna kilitlenerek harp hilesine kurban gitti.

Jogaila, Küchmeister'in açık muharebeden kaçınacağını öngörerek harekat tempo ve genişliğini buna göre ayarladı; Tarikat ise Leh diplomatik manevrasını okumakta geç kaldı.

Sınır akınları ve sahte istikamet manevralarıyla Leh-Litvan tarafı Tötonların kuvvet yığma noktasını şaşırttı; von Jungingen Polonya-Litvanya birleşik harekâtını çok geç fark etti.

Leh-Litvan kuvvetleri Osterode üzerinden Warmia'ya doğru hızlı bir intikalle inisiyatifi ele aldı; ancak kale kuşatmalarına girişmemesi manevra hızını stratejik kazanca çeviremedi.

Leh-Litvan kuvvetleri Czerwinsk toplanma noktasından Prusya sınırına 80 km'lik intikali bir hafta gibi kısa sürede tamamlayarak iç hatlar avantajı yarattı; Tötonlar paralel takip yapmak zorunda kaldı.

Grunwald galibiyetinin psikolojik üstünlüğü Leh tarafında yüksek bir muharebe ruhu yarattı; Töton şövalyeleri ise kalelere kapanma kararıyla pasif savunma psikolojisine geri çekildi.

Samogitia ayaklanmasının yarattığı haklılık zemini ve Jogaila-Vytautas liderliği koalisyonun moralini yükseltti; von Jungingen'in Gilgenburg yağmasına duyduğu öfke duygusal karar almasına yol açtı.

Yıpratma Savaşı — Açık muharebeden kaçınılan, yakıp-yıkma ve ekonomik tahribat üzerinden yürütülen klasik bir attrition harekatıdır.

İmha Muharebesi — Grunwald'da Töton komuta heyetinin tamamına yakını ve elit şövalye kadrosu fiziksel olarak yok edildi.

Leh tarafı muharebeden kaçınan Töton stratejisini diplomatik baskıya çevirerek Papalık elçisi William of Lausanne aracılığıyla Konstanz Konsili'ne taşıdı; bu, Sun Tzu'nun 'düşmanın planını bozma' prensibinin somut uygulamasıdır.

Leh-Litvan tarafı Wenceslaus arabuluculuğu ve Sigismund'un Vytautas'a taç teklifi gibi diplomatik tuzakları aşarak Ostrów Antlaşması'nın bütünlüğünü korudu; Tötonlar 360.000 florin/duka harcamasına rağmen ittifakı bölemedi.

Leh tarafı Tarikat'ın siklet merkezini Marienburg gibi ana kalelerde doğru tespit etti ancak bu merkeze yüklenmedi; Tarikat ise savunma sıklet merkezini Culmerland'a kaydırarak doğru karar verdi.

Leh-Litvan komuta heyeti siklet merkezini doğru şekilde Marienburg'a değil Töton sahra ordusuna yöneltti; von Jungingen siklet merkezini Schwetz'te tutarak hatalı bölgeye yığınak yaptı.