Leyte Körfezi Muharebesi vs Guadalcanal Deniz Muharebesi

Müttefik kuvvetler, değişen muharebe koşullarına hızla adapte oldu. Özellikle Taffy 3'ün refakat gemileri, kendilerinden çok üstün bir yüzey kuvvetine karşı son derece esnek ve agresif bir savunma sergiledi. Japon komuta heyeti ise plan dışı gelişmelere uyum sağlamakta zorlandı; Kurita'nın kritik anda verdiği geri çekilme kararı, doktrinel katılığın bir yansımasıydı.

Halsey'nin Washington-South Dakota çiftini son anda muharebeye sürmesi statik planlamayı dinamik manevra savunmasına çevirdi; Japon komutası ise sabit bombardıman doktrininden sapamadı.

Müttefiklerin dalış bombardıman uçakları ve torpido saldırıları, Musashi zırhlısını batırarak ve diğer ağır gemileri saf dışı bırakarak muazzam bir şok etkisi yarattı. Surigao Boğazı'nda eski zırhlıların yoğun top ateşi, tarihteki son zırhlı düellosunda Japon Güney Kuvveti'ni ezdi. Japonların kamikaze saldırıları ise psikolojik şok yaratmasına rağmen muharebenin sonucunu değiştirecek yoğunlukta değildi.

USS Washington'ın 16 inçlik toplarının Kirishima'ya yedi dakika içinde dokuz isabet kaydetmesi, ateş gücü ve şok etkisinin gece muharebesinde nasıl belirleyici olabileceğinin ders kitabı örneğiydi.

Filipin takımadalarının coğrafi yapısı, dar boğazlar ve dağınık adalar, muharebeyi dört ayrı çatışmaya böldü. Müttefikler, Surigao Boğazı'nın darlığını kullanarak klasik T çatışmasıyla topçu üstünlüğü sağladı. Hava koşulları zaman zaman görüşü etkilese de, Müttefik hava üstünlüğü bu dezavantajı ortadan kaldırdı.

Iron Bottom Sound'un dar suları gece muharebesini kaçınılmaz kıldı; ABD bu coğrafyayı radar üstünlüğüyle birleştirirken, Japon donanması açık denizde gündüz hava saldırılarına maruz kaldı.

Japonlar, Ozawa komutasındaki neredeyse uçaksız uçak gemilerini kuzeyde yem olarak kullanarak Müttefik ana filosunu Leyte'den uzaklaştırmayı denedi. Bu hile kısmen başarılı oldu ve Halsey'i kuzeye çekti. Ancak Müttefik istihbaratı bu tuzağa rağmen genel resmi görerek diğer kuvvetleri zamanında konuşlandırdı. Taffy 3'ün agresif müdafaası da bir tür harp hilesi olarak Kurita'yı yanılttı.

Japon donanmasının gece bombardıman planı keşfedilmişti; Müttefiklerin Callaghan görev kuvvetiyle kurduğu pusu klasik bir harp hilesiydi, ancak C2 sorunları nedeniyle planlanan etkinin altında kaldı.

ABD Donanması'nın ULTRA istihbaratı sayesinde Japon Sho-Go planının ana hatlarını çözmesi, Surigao Boğazı'nda pusu kurulmasını ve üçüncü filonun Ozawa'nın tuzak kuvvetine yönlendirilmesini sağladı. Japon istihbaratı ise Müttefik uçak gemilerinin konumunu sürekli yanlış değerlendirdi ve Kurita'nın Taffy 3'ü ana filo zannetmesine yol açtı.

Müttefik coastwatcher ağı ve sinyal istihbaratı (SIGINT) Japon hareketlerini şeffaflaştırırken, Japon keşif uçakları ABD muharebe gemilerinin varlığını tespit edemedi; bu körlük Kirishima'nın kaybına yol açtı.

Müttefik uçak gemisi filoları, düşman kuvvetlerini tespit eder etmez hızla müdahale ederek Japonları sürekli baskı altında tuttu. Özellikle Halsey'in 3. Filosu, Ozawa'nın kuzeydeki tuzak kuvvetine süratle yönelerek düşmanı imha etti. Japon planı ise dört ayrı kolun eş zamanlı hareketini gerektiriyordu; ancak yetersiz hız ve koordinasyon, özellikle Nishimura'nın Güney Kuvveti'nin erken gelmesiyle planın çökmesine neden oldu.

Halsey'nin Washington ve South Dakota'yı 14 Kasım gecesi muharebe alanına süratle intikal ettirmesi iç hatlar avantajının klasik bir örneğiydi; Japon Kondō kuvveti dış hatlarda yorgun ve geç kaldı.

Müttefik personeli, Pasifik'teki zaferler zincirinin verdiği yüksek moral ve 'kesin zafer' inancıyla savaştı. Buna karşılık Japonlar, 'onurlu ölüm' ve imparatora bağlılık güdüsüyle son derece motive olsalar da, komuta kademesindeki karamsarlık ve muharebenin umutsuzluğu, özellikle Kurita'nın Samar açıklarında geri çekilme kararında etkili oldu.

Callaghan ve Scott'un muharebede şehit düşmesine rağmen ABD denizcilerinin direnci kırılmadı; Japon tarafında ise konvoyun imha edildiğini gören mürettebatta moral çöküşü başladı.

İmha Muharebesi

İmha Muharebesi — Müttefiklerin amacı Japon takviye konvoyunu ve eskort gücünü tamamen yok ederek Guadalcanal'ı stratejik olarak izole etmekti.

Müttefikler, Leyte çıkarması öncesinde Formosa ve Luzon'a yönelik yoğun hava saldırılarıyla Japon kara tabanlı hava gücünü büyük ölçüde nötralize ederek, Japon donanmasını hava korumasından yoksun bıraktı. Bu yıpratma stratejisi, deniz savaşı başlamadan önce düşmanın savaşma azmini ve kapasitesini zayıflattı.

ABD, Henderson Field'ı koruyarak Japon donanmasını her gündüz angajmanından kaçınmaya zorladı; Japonya muharebeyi başlatmadan psikolojik üstünlüğü kaybetmişti.

Japon planının sıklet merkezi, Kurita'nın Merkez Kuvveti'nin Leyte Körfezi'ne ulaşarak çıkarma filosunu imha etmesiydi. Ancak Müttefikler, hava saldırılarıyla bu kuvveti yıprattı ve Kurita'nın kararsızlığı sıklet merkezinin etkisini kaybetmesine yol açtı. Müttefikler ise sıklet merkezini doğru belirleyerek uçak gemilerini Ozawa'ya, zırhlıları ise Surigao'ya yönlendirdi.

Her iki taraf için Schwerpunkt Henderson Field'dı; Japonya bombardımanla nötralize etmeye, ABD ise koruyarak hava üstünlüğünü sürdürmeye odaklandı. ABD doğru tespit etti ve doğru kuvvet yığdı.